Bijzondere Meet en Greet bij Happy Smile; Een dwarslaesie, maar toch racen

DELEN

Assen – Een vast onderdeel tijdens een evenement op het tt-circuit, bij Stichting Happy Smile in de vipbox, is de Meet & Greet met één of meer coureurs. Met de WK Superbike was er een hele speciale coureur aanwezig voor een interview. Edwald Oude Huikink uit Hengelo, oud-coureur, die ondanks dwarslaesie onlangs tóch weer op de motor stapte.

Passie: Motorrijden
Een man met een missie, een man met een doel: Meer mensen inspireren om hun droom te volgen. Je beperking hoeft geen belemmering te zijn om je dromen uit te voeren. Edwald weet dat als geen ander en dat was reden genoeg om hem uit te nodigen voor een Meet & Greet in de vipbox, waar gezinnen met een (ernstig) ziek kind, of een kind met een beperking, te gast zijn. Al eerder brachten wij diverse items over Edwald en zijn passie: Motorrijden (“Dat gasgeven blijft toch tussen je oren zitten”).

Rond 12:45 uur arriveert Edwald bij de vipbox, samen met zijn kameraad Toon. De gezinnen kijken niet vreemd op van zijn aanwezigheid. Een rolstoel meer of minder in de vipbox valt in deze doelgroep immers niet op. De race van de WK Superbike begint en de heren schuiven aan op het terras. Samen met de gezinnen kijken ze eerst de wedstrijd. Daarna staat het interview op het programma. Maar de gezinnen weten nog niet dat Edwald dé gast is.

Tot veel in staat
Harry legt uit dat mensen tot veel in staat zijn. Hij wijst naar Jimmy Jintes, een jongeman die blind is, maar wel tractor rijdt op de boerderij van de dagbesteding. “Krijg het maar eens voor elkaar. Ik beeld mij weleens in, als ik hier op het terras zit, hoe zij de TT en Superbikes beleven”. En zo is er een brug geslagen naar de aanwezigheid van Edwald Oude Huikink. Bijna 24 jaar geleden kreeg hij een ongeluk op het circuit. Sindsdien zit hij in een rolstoel, maar onlangs zat hij tóch weer op de motor.

Edwald, met nummer #50, en achter hem Hilde Wolters van de CRT

Eén passie: racen
Edwald: “Vierentwintig jaar geleden reed ik mijn wedstrijd hier in het Open Nederlands Kampioenschap (ONK) wegrace. In een bocht achter op het circuit ging ik onderuit. Ik hield daar een dwarslaesie aan over en kwam in een rolstoel terecht. Ik heb maar één passie, en dat blijft het ook, ondanks mijn rolstoel, en dat is om te racen”.

Van Cam Am Spyder naar motor
Een paar jaar geleden kocht Edwald een Can Am Spyder. Harry: “Een soort quad of trike maar dan met drie wielen. Twee wielen voor en een heel groot wiel achter”. De rolstoel kan ingeklapt mee aan de Can Am, zodat Edwald volledig zelfstandig is. Edwald stapt zelf op en af de Can Am. Harry: “Voor hem was dat eigenlijk nog niet genoeg. Ik zou zo ver niet durven te gaan. Maar Edwald racet dus nu ook, gewoon hier over het circuit. Ik heb daar een foto van en die heeft Monique gemaakt”. Vervolgens laat Harry de Tubantia zien met daarin een interview en de foto’s die 14 april jl. zijn gemaakt. Van het TT Circuit en Hennie Lentink (CRT en OW Cup) kreeg Edwald toestemming om die dag een aantal rondes te racen.

“Hoe doe je dat dan?”
Edwald vertelt dat het is ontstaan door iemand die hij in Engeland trof en die ook racet met een motor. “Ik dacht, als hij dat kan, kan ik dat ook. En dus heb ik een motor aangeschaft. Alle dingen zijn aan het stuur gemaakt om te kunnen schakelen, om te kunnen remmen. Ik kan het natuurlijk niet alleen. Alleen kom je er niet op”. Edwald geeft aan dat hij twee mensen nodig heeft om op de motor te komen. Vervolgens wijst hij naar Toon, zijn kameraad. “Zij tillen mij er op. En bij het wegrijden laten ze mij op een bepaald moment los en als je maar rolt, dan gaat het wel”. De motor is aangepast door Lukens Tuning Service in Assen.

Harry: “Ik sprak er met Monique over. Monique kwam met het verhaal en zei Wat ik nu meegemaakt heb …. En ik zei tegen Monique En wat nu als je hier rijdt en je hebt motorpech“. “Dan heb ik een probleem”, reageert Edwald meteen, “Dan val ik er van af. Ik hoop dan, dat er een kussen ligt zodat ik in ieder geval zacht val”, zegt Edwald lachend.

Na het afvlaggen wordt hij opgevangen door twee mensen. “Dan hoop ik dat ze mij opvangen, anders heb ik wéér een probleem”, aldus Edwald, “Maar ik heb gelukkig hele goede vrienden die mij opvangen”. De sfeer is ontspannen en gemoedelijk. Alles wordt in begrijpelijke taal voor de kinderen uitgelegd. Iedereen zit aandachtig te luisteren. Een man in een rolstoel en hij kan racen, net als Rossi. Je hoort het de kinderen denken. Met veel interesse bekijken ze mijn meegebrachte krant.

Harry vervolgt zijn verhaal:
“Monique heeft dat heel mooi omschreven in een stuk voor een krant hier in Assen. Toen het ongeluk gebeurde in 1994, dat was met de wedstrijd Nederland-Brazilië, verloor Nederland van Brazilië. En op dezelfde moment verloor jij het gevoel in je benen. Jij hebt altijd het motto Als je niet alleen maar wilt overleven, moet je léven“. Edwald bevestigt dat dat klopt: “Ik ga er voor. Het klinkt wel heel somber, maar je moet er van genieten. Proberen er iets van te maken”.

Bijzonder verhaal
Met de woorden “Ik vond het een heel bijzonder verhaal”, sluit Harry het interviewgedeelte af, maar Edwald is het niet eens met die woorden. “Ik vind het niet bijzonder, omdat ik het gewoon wíl. Maar voor de mensen om mij heen snap ik het”.

Hoe is het gebeurd
Uiteraard mogen er nog vragen gesteld worden. Zowel de ouders als de kinderen zijn diep onder de indruk van het verhaal. Toch waagt een kindje nog een poging om te vragen hoe het eigenlijk is gebeurd. Ewald legt het graag uit, wederom op zo’n manier dat de kinderen het allemaal begrijpen. “Achterop het circuit heb je een hele scherpe bocht. Daar reed ik door en op een gegeven moment zei de motor Ik gooi jou er af. Ik begon te slingeren, dat zie je weleens, hè. Ik vloog eraf en toen kreeg ik de motor in mijn rug. En daardoor heb ik mijn rug gebroken … “.

Op welke motor rij jij
“Het is niet helemaal dezelfde, maar bijna dezelfde als Michael van der Mark”, geeft Edwald lachend antwoord en iedereen lacht met hem mee, “Een Yamaha R1”, vult hij aan. “Vandaag wilde hij ook meedoen, maar dat mocht niet”, grapt Harry. Grapjes zorgen voor luchtigheid tijdens dit bijzondere interview.

Waaróm is het gebeurd
Kinderen stellen de vragen op hun eigen manier en met hun eigen interesse en kijk op de dingen. “Ik ging heel iets té hard door de bocht en toen slipte mijn achterwiel weg. En toen viel ik er van af”. Edwald heeft alle geduld met de kinderen, ook al worden soortgelijke vragen gesteld. Ieder kind krijgt een eigen, serieus, antwoord.

Heeft u uw motor ook hier
Edwald: “Nee, hij is vandaag niet hier, helaas, anders had ik jou hem graag willen laten zien”. Harry laat de foto van 14 april jl. zien en zo kunnen de kinderen zich toch een beeld vormen van Edwald op de motor.

Trendsetter
Dan wil een moeder nog weten of Edwald de enige rolstoeler in Nederland is die motor rijdt. “Voor zover ik weet ben ik de enige”. “Dus een trendsetter” is de reactie van de moeder. Edwald: “Ja, en ik hoop dat er meer zullen volgen, dat is afwachten”.

Rijdt u ook wedstrijden
Edwald: “Dat doen we nog niet. Maar wie weet !”. Volgens Harry is dat de volgende uitdaging. “Als hij dát gaat doen, nodigen we hem weer uit”.

Waarom ging je motorrijden
“Ik vond dat altijd zo mooi. Ik was, denk ik, net zo oud als jij, toen ging ik naar de motorrace met een oom van mij en toen mocht ik gasgeven. En dat vond ik zó’n geweldig mooi geluid en toen dacht ik Nu moet ik ook gaan motorrijden.”

Mag hier je ook mee op de openbare weg
“Met een motor voor het circuit mag je niet op de openbare weg. Het is puur een circuitmotor”. “Maar dan heb je hetzelfde probleem met stoppen”, vult een vader heel scherp aan.

Heb jij een motorrijbewijs
“Die heb ik”

Happy Smile Beer
Edwald wordt heel hartelijk bedankt voor het interview. Als dank krijgt hij de unieke Happy Smile Beer overhandigd en alle kinderen mogen met hem op de foto. Na de fotomomenten wordt de volgende race gekeken op het terras en ondertussen komen diverse mensen een praatje met Edwald maken. Het interview heeft veel losgemaakt bij iedereen. De kinderen is duidelijk gemaakt dat je ondanks je beperking toch moet blijven dromen en je dromen vaak wel kunt uitvoeren. “Zij die hun dromen waarmaken, zijn diegenen die er in geloven”.

Be Strong, Believe In Yourself !
Zoals Edwald op zijn eigen Facebook heeft staan: Be Strong, Believe In Yourself !

Foto’s en tekst: Monique Babtist

Eerdere items over Edwald Oude Huikink:

02 mei 2015: Het bloed kruipt waar het niet gaan kan
13 juni 2015: Een hartewens die in vervulling ging
14 april 2018: Edwald Oude Huikink maakt zijn dromen waar

Website: Stichting Happy Smile