Darlington en Prosper Isaacs dankbaar voor hun grote ‘familie’

DELEN

ASSEN – Iedere dinsdag was er het verplichte stempelmoment voor Darlington en Prosper Isaacs. Via Facebook werd er wekelijks een verslag gedeeld. Via de website kwam er regelmatig een item online. Een daadwerkelijke verandering kwam er echter niet in de situatie van de broers. Tot vanochtend, toen bleek dat er een verblijfsvergunning is toegekend. Het verhaal kreeg een positieve wending.

Het verslag van vanochtend:
Het stempelen is morgenochtend om 8:30 in het gemeentehuis”. Een berichtje van Luc Rengers, en het zet mij meteen aan het denken. Ze verplaatsen het stempelen toch niet naar het gemeentehuis, was mijn gedachte. Dat zou wel heel raar zijn, want er zijn meer mensen die iedere dinsdag moeten stempelen. En bij calamiteiten op het politiebureau zouden ze, volgens mij, naar een ander politiebureau uitwijken in plaats van naar het gemeentehuis. Aanleiding voor mij om stilletjes te hopen: “Zou het dan tóch … ? Zouden ze misschien positief bericht hebben ontvangen van de IND ? Zijn de wonderen de wereld toch niet uit, zoals Dijkhoff zei ?”. Je durft er niet op te hopen, maar vreemd was de mededeling van Luc wel. Zaterdag had ik hem nog gesproken en toen was er nog steeds geen nieuws …

Vorige week schreef ik dat ik soms niet meer weet wát ik moet schrijven. Het voelde als telkens in herhaling vallen, want de IND wéét toch inmiddels wel hoe en wat ? Maar toch bleef ik schrijven. Zou ik dan vandaag nieuwe input krijgen … ? Om kwart voor acht stapte ik op de fiets, langs de Vaart, naar de stad, vroeg, maar ja, het was het gebruikelijke tijdstip om dinsdags op de fiets te stappen. Nét de andere kant op dan voorgaande dinsdagen. Een omslagpunt, letterlijk, en dat bleek toen wij ons verzamelden in de raadszaal van het gemeentehuis. Luc vertelt dat wij in de raadszaal aanwezig zijn om duidelijk te maken dat het stempelen erop zit. Er volgde een luid en lang applaus. Luc: “En de reden daartoe zal worden duidelijk gemaakt door onze burgemeester Marco Out”. Marco laat weten dat het een beetje onwerkelijk voelt om hier met z’n allen te staan en hij denkt dat dat voor meer mensen in dit gezelschap geldt. “Er is een heel positief bericht … alleen ik heb het zelf nog niet helemaal kunnen vastpakken. Uiteindelijk gaat het om een beschikking die is afgegeven, waar dus ook de handtekening van de staatssecretaris onder staat. Het is mij nog niet gelukt om die zelf te zien, maar ik heb wel aan alle kanten bevestigd gekregen dat die er aan komt”.

Gisteravond is het nieuws aan Darlington en Prosper verteld en omdat iedereen zo ontzettend betrokken is geweest vond men het goed om even bij elkaar te komen in het gemeentehuis.
De familie Altena kreeg gistermiddag al bericht dat er hele positieve ontwikkelingen waren. Annette Altena liet weten dat ze ’s avonds aan tafel nog niets gehad gezegd, want de officiële bevestiging was er nog niet. “Je praat dan maar wat over onnozele dingen”. En Annette vervolgt: “ In de avond belde Luc Rengers naar Darlington, maar die zat op dat moment op het toilet. Dus wij hebben op de deur geklopt en geroepen dat hij móest opnemen, waarna hij naar zolder rende. Daar hoorden we een grote schreeuw”. Annette vertelt dat Darlington door het dolle heen was en op zijn knieën op de zolderkamer lag. Meteen daarop is Prosper gebeld en gehaald. Het was tijd voor een toost met elkaar.

Marco vertelt dat er veel is gebeurd en dat heel veel mensen zich hebben ingespannen; “Uiteraard allereerst jullie zelf, daar begint het. En de mensen die jullie liefdevol in de familie hebben opgenomen”. Speciale dank is er voor Luc Rengers die zich al tien jaar inzet voor de broers. Er volgt een applaus dat bijna niet meer stopt. “Als jij je niet zo om deze jongens bekommerd had … “, mooie dankbare woorden van de burgemeester. Het positieve bericht is gisteren drie keer door de IND bevestigd, het bewijs zit er aan te komen. “Nogmaals, ik had het graag in mijn handen gehad, dan weet je precies wat het is, wat het betekent”, aldus Marco, “Maar maak je daar maar geen zorgen over”. Reden genoeg voor een feestje. Darlington wordt tevens gefeliciteerd met zijn baan. De burgemeester hoopt dat er ook voor Prosper op korte termijn een mooie plek te vinden is. Alle aanwezigen worden bedankt voor hun geweldige inzet op de koude, warme, en soms natte momenten bij de politietoren. Marco vond het hartverwarmend en vraagt de broers: “Kan één van jullie nog iets zeggen, denk je ? … Zeg maar gewoon wat je wilt”.

Darlington neemt het woord en begint met: “Het is de mooiste dag van ons leven”. Hij weet zich nog te herinneren dat hij in het begin, toen er een regiegroep werd gevormd, dacht: “Wat willen deze mensen van ons, zijn zij echt serieus ? Wij zijn dit niet gewend, wij zijn gewend om zelf te vechten en zelf te strijden, iedereen tegen ons”. De groep groeide in plaats van te krimpen, “En toen kwamen mensen en jullie allemaal, overal vandaan en werd ons duidelijk dat jullie echt wilden dat wij verder gaan met ons leven. En meteen voelden we ons heel sterk hierdoor. Ik ben echt hartstikke blij. We hebben nu echt een grote familie” en wederom volgt er applaus. “Een ontzettend grote familie, elke dinsdagochtend zagen wij elkaar weer. En wij kunnen nu niet meer zeggen dat wij geen familie hebben. Ik hoop dat jullie beseffen wat jullie voor ons hebben gedaan. Dit is echt ons leven teruggeven. Wij hebben nu echt een leven. We hebben nooit een eigen leven gehad. Het was meer strijden, rennen en een bestaan zoeken. Jullie hebben zoveel gedaan om ons echt dat te gunnen. Ik heb nieuwe familie gekregen, nieuwe broers en zussen. Ik wil ook Marco Out heel erg bedanken, we hebben ook heel veel stress opgeleverd. Het was zo ingewikkeld. De ene keer voelde ik mij sterk en de andere keer niet. Maar toch staan wij hier en wij zijn zo blij”. Darlington weet het amper in woorden uit te drukken. De broers zijn dankbaar, stil, blij en opgelucht. “Dit is onze verblijfsvergunning met ons allemaal. Wij hebben nu een leven, en nu hebben wij een leven … echt een leven. En dat is veel meer waard dan geld. Ik wil jullie allemaal bedanken en misschien kan ik over een paar dagen een betere speech geven, maar voor nu heel hartelijk dank. Wij hopen dat we er nog een groot feest van gaan maken. Ik kan het nog steeds niet geloven, sorry … “. En ook Luc wordt door Darlington bedankt: “Jarenlang brengt hij gewoon eten of pakketjes. En telkens aan het einde van het jaar denken wij: Is die man nog niet moe van ons ? Maar hij zegt: Je moet sterk zijn, je moet doorgaan. Op een gegeven moment ging het vuur in ons branden, want ik was bijna uitgedoofd eerlijk gezegd. Ik had geen kracht meer. En dit is echt een netwerk van kracht … Ik ben echt echt zo blij“.

Luc Rengers: “En nu krijg ik het over mij heen dat ik het allemaal gedaan heb, maar dat is niet zo want wij hebben het met z’n allen gedaan. Eerst de regiegroep, ook met andere partijen, dat wil ik wel even benadrukken, want het is geen partijprogramma geweest ofzo. Met allerlei clubs hebben wij dit voor elkaar gebokst. Ook met name achter de schermen, Marco Out, fantastisch. We zijn ook naar Den Haag geweest met z’n allemaal. Ik wist niet dat de emoties zo hoog zouden oplopen. Ik had twee zakdoeken bij mij, eentje voor de neus, en eentje voor de bril, dat moet je ook nooit gaan verwisselen”, en zo sluit hij zijn verhaal luchtig af, typisch op de Luc Rengers manier.

Na de toespraken gaat men informeel verder in gesprek met de broers en met elkaar. Mensen vertellen dat ze de afgelopen nacht amper hebben geslapen, bang om zich te verslapen. De broers zelf kunnen het amper nog bevatten. “Ik geloof het bijna niet, ik wil eerst dat papier zien”, zegt Prosper. Na vijftien jaar onzekerheid toch een verblijfsvergunning. Het voelt onwerkelijk. Ze zitten voor zich uit te kijken en zijn diep onder de indruk van alles. Er komt een hoop op de broers af. “Ik ga thuis een lijstje maken met dingen die ik moet doen en mensen die ik wil bedanken”. Op de vraag hoe Prosper de afgelopen tijd is doorgekomen heeft hij één antwoord: “Sporten, dat gaf mij afleiding en daardoor kon ik mijn gedachten verzetten”.

Twee sterke mannen, die hun veerkracht gelukkig niet zijn verloren in deze jarenlange strijd. Als jongens van 11 en 14 jaar gevlucht uit Sierra Leone en op 27- en 29-jarige leeftijd kunnen ze eindelijk met hun leven beginnen. Eén handtekening maakt het verschil in een mensenleven, schreef ik vorige week. En dát werd vanochtend heel goed duidelijk. De handtekening van de IND is onderweg en de jongens kunnen met hun leven beginnen. De glimlach op hun gezichten onbetaalbaar ! En zo fiets je met een heel ander gevoel naar huis dan voorgaande weken.

Jongens, die door de bevolking in hun hart zijn gesloten. Maar de bevolking zit ook bij de jongens in hun hart.

We hebben nu echt een grote familie”, die woorden van Darlington zijn mooie woorden om mee af te sluiten.

Alle goeds voor een mooie toekomst !

Foto en tekst: M. Babtist