Een dagje op pad met MiMakker Sophie

DELEN
Een dagje op pad met MiMakker Sophie

ASSEN – Dementie, voor velen een bekend begrip. Gekscherend wordt weleens gezegd, als iemand iets vergeet: ‘Och, je wordt dement zeker?’ Vaak beseft men zich niet hoe eenzaam mensen met dementie zijn. Een hersenaandoening, die iemand langzaam maar zeker volledig afhankelijk maakt van de zorg van anderen.

Eén op de vijf mensen krijgt hiermee te maken, waarvan Alzheimer de meest voorkomende vorm is. Belevingsgerichte zorg is vooral hier erg belangrijk.

Stichting MiMakkus

De Stichting MiMakkus heeft een benaderingswijze ontwikkeld die het mogelijk maakt om wezenlijk contact te maken met mensen met een cognitieve of verstandelijke beperking. Contact, dat zo belangrijk is, omdat mensen zich eenzaam voelen, echt eenzaam zíjn.

Bij MiMakkus volg je een opleiding tot MiMakker; een clown, een maatje, een zielsverwant. Laatst liep ik mee met MiMakker Sophie, die diverse zorginstellingen van Interzorg bezoekt, waaronder de Slingeborgh en de Wijde Blik in Assen. Nu kende ik Sophie al van de Slingeborgh, maar nu zag ik haar op een voor mij onbekende werkplek, een andere locatie. Ik mocht foto’s maken van bijzondere ontmoetingen. Een hele eer.

Diep onder de indruk van de dingen die Sophie bereikt. Bewondering en respect. Kippenvelmomenten, keer op keer. Een onrustige meneer die telkens hetzelfde vraagt, Sophie komt binnen en meneer legt zijn hoofd tegen haar voorhoofd, zijn hand op haar schouder. Er is rust. Eén mevrouw zit stilletjes en eenzaam aan tafel. Sophie zoekt haar op, begint een gesprek en samen hebben ze de grootste lol over een nieuwe jurk. Daar waar bewoners gek opkijken als ik op een salontafel ga zitten, wordt er voor Sophie ruimte gemaakt, kopjes worden opzij geschoven zodat ze plek heeft.

MiMakkus
MiMakker Sophie © Spiegelgrafie.nl

Samen zingen ze de mooiste liederen, alsof het heel normaal is dat ze op tafel zit. Sophie is voor mij bijzonder. Bijzonder door de dingen die ze bereikt bij de bewoners. Magie! Maar voor de bewoners is ze ‘gewoon’, geaccepteerd om wie ze is, wat ze doet. Al ligt ze languit op de bank, al zit ze op een salontafel, al speelt ze viool op de buitenkant van haar koffertje … er is contact en warmte, nergens een vreemde blik.

En toch ook bijzonder voor de bewoners zelf. Aandacht, respect, contact, onbevangen voelen. Zo belangrijk, zo nodig. Sophie, een vriendin voor veel bewoners. Een stukje warmte in de eenzaamheid. Even weg uit het niets … naar de wondere wereld van Sophie.

De reactie van een bewoner vorige week, toen hij de foto van Sophie zag, maakte voor mij helemaal duidelijk hoe wonderlijk die wereld is. Meneer kijkt naar de foto en zegt: “Zijn er al baby’s ?”. Ik denk: “Niets invullen, de bewoner zelf laten vertellen”. Dat is mijn motto en manier van werken daar. Dus ik kijk en wacht op een uitleg. Het antwoord van meneer bezorgde mij kippenvel en tranen in de ogen: “Kleine Sophietjes … zodat er altijd een Sophie blijft bestaan”. De wonderlijke wereld van Sophie in de wonderlijke wereld van dementie

Door die opmerking wordt mij eens te meer duidelijk hoe belangrijk een miMakker is en hoe meneer het contact met Sophie ervaart. Kostbaar dus. Gerja Visscher, een geweldig mens, maar onbetaalbaar als MiMakker Sophie!

© Foto en tekst: Monique Babtist – Spiegelgrafie

Meer informatie over Stichting MiMakkus? Klik hier!