Een harte wens die in vervulling ging

DELEN
Een harte wens die in vervulling ging

ASSEN – “Het bloed kruipt waar het niet gaan kan”, zo begon mijn item van 2 mei jongstleden. Edwald Oude Huikink, coureur, maar vanwege een ongeval op 9 juli 1994 hing zijn helm noodgedwongen aan de wilgen. Een dwarslaesie met natuurlijk de lichamelijke gevolgen, maar daardoor heeft het ook geestelijk veel impact gehad. Een toekomst die er heel anders uit gaat zien. Niets is opeens meer vanzelfsprekend.

En dan ook nog je passie niet meer kunnen uitoefenen. Motorrijden. “Dat gas geven blijft toch tussen je oren zitten”, ik hoor het hem nog zeggen. Zó graag weer willen rijden dat je gaat zoeken naar een bypass. Een mogelijkheid om tóch het gevoel van motorrijden te evenaren. Volgens Edwald “moet je dealen met de situatie”, maar als coureur zijnde – zij hebben naar mijn idee motorolie in de aderen in plaats van bloed – is dat niet gemakkelijk.

Een aangepaste quad had hij al een tijdje en dat gaf veel plezier, maar toch … dus werd de quad ingeruild en kwam er een Cam Am Spyder. Gas geven is weer mogelijk, echter er moeten wel bepaalde aanpassingen worden gedaan voordat Edwald de openbare weg op kan, om het rijden veilig te laten verlopen.

Het kindje

Vanuit Hengelo bracht hij “zijn kindje” (zoals de Cam Am door hem werd genoemd) naar Lukens Tuning in Assen. Albert Lukens, specialist op het gebied van aangepaste voertuigen, ging ermee aan de slag. Wat wil je ? – Wat moet er sowieso aangepast worden ? – Wat wil je niet ? – Allemaal belangrijke vragen voordat Albert aan de slag kan. Denkwerk, meetwerk, bouwen op zijn ervaring met andere voertuigen en de ervaring van Rob Janssen, die toch nog betrokken blijft bij het een en ander. En zo kwam Albert op een rijtje met aanpassingen.

De achterrem en de parkeerrem werden van de voet naar het stuur gebracht, de tankdop moest onder de buddy vandaan en naar voren geplaatst worden, er werd een rugsteun gemaakt en voor stabiliteit kwamen er zijdelingse heupsteunen. Een simpel rijtje, maar het moet allemaal wel kloppen en werken. Ieder mens is anders, iedere motor is anders. Maatwerk, wat Albert echt is toevertrouwd.

“Het kindje” van Edwald bij “dokter Albert” op de operatietafel. Dat beeld had ik er zo langzamerhand bij. Tussendoor ben ik ook nog op “ziekenbezoek” geweest om de vorderingen vast te leggen. Een proces dat heel mooi is om te volgen. Wat is er tegenwoordig toch veel mogelijk en “dealen met een situatie” hoeft soms niet eens meer, want Lukens Tuning maakt van het dealen een Déal ! Iemand wil weer motorrijden ? Dan maken we dat toch gewoon weer mogelijk ?!? … zo denkt Albert.

Willy Wortel

En hoe creatief hij is, heb ik gisterochtend gezien, toen Edwald de aangepaste Cam Am kon halen. Mijn oog viel in de werkplaats op een grasmaaier met een sticker van Infra Supply. Een blik, een vraag van mij en Albert begint te vertellen. In de wegenbouw moeten ze soms vele meters plakband uitrollen op een fietspad. Waarom zou je lopen, als het ook op een andere manier kan, dacht Albert. Aan de onderkant/zijkant werd een hendel bevestigd met een ophangbeugel voor de tape, zodat al rijdend met de grasmaaier de tape uitgerold kan worden. En een demonstratie mocht natuurlijk niet ontbreken. Simpel, maar bedenk het maar eens. Willie Wortel zou een mooie bijnaam zijn voor Albert.

DSC05031Met dezelfde creativiteit werd de Can Am van Edwald aangepast. Zelfs gisterochtend kwam er nog een last-minute oplossing voor het openen van het klepje aan de voorkant. Problemen bestaan niet, uitdagingen en oplossingen wel. Een opmerking van Edwald en Albert grabbelt in een lade met onderdelen en zet een veertje onder de klep, zodat hij met 1 handeling geopend kan worden. Gekscherend zegt Albert: “Dat is dan 100 euro, 1 euro voor het veertje, de rest voor het bedenken”.

De Can Am is prachtig geworden en Edwald kon niet wachten om er op te gaan zitten en gás te geven. “Wat is hij mooi” – “Zal ik er alvast op gaan zitten ?” – “Doe die roldeur maar open”. Geduld heeft hij lang genoeg gehad, hij wil nu rijden. Zo gezegd, zo gedaan. Een korte uitleg en daar gaat Edwald. Testrondjes over de parallelweg voor het pand, rotonde over (bochten ervaren), en gásgeven. Want daar begon het natuurlijk mee. Dát wilde hij. En de gashendel weet hij te vinden. Al zegt hij bij terugkomst: “In het begin bij het wegrijden is het net een brommertje, maar als je even gas geeft gaat ie los”.

Nog een rondje, en nog een rondje. “Nog één keer”, dat heb ik een paar keer gehoord, en daar ging hij weer. “Heb je een telefoon bij je, Edwald ?”, want hij verdween natuurlijk volledig uit het zicht. Steeds een eindje verder rijden. Samen met Toon, Richard en Albert stond ik te kijken en in gedachten zag ik hem al over het circuit racen.

Nog even napraten, een kop koffie, motorjas aan, helm op en Edwald kon richting Hengelo vertrekken, hij bracht zelf de Can Am naar huis. Richard op zijn eigen motor er achteraan, Toon in de auto van Edwald … en daar gingen de Drie Musketiers, op naar een mooie toekomst met veel motorplezier.

Zoals zijn ouders schreven op Facebook: “Een HARTE WENS” die in vervulling ging.

Tekst en foto(s) © M. Babtist – Spiegelgrafie