Een moment dat ik mij nog lang zal blijven herinneren

DELEN
Een moment dat ik mij nog lang zal blijven herinneren




ASSEN – Op dinsdag 19 april jl. kwamen de eerste bewoners naar het tijdelijke AZC in Assen. De meeste mensen werden met een touringcar vanaf de opvanglocatie in Ter Apel gehaald.

Eén gezin, oorspronkelijk uit Eritrea, kwam op eigen gelegenheid naar Assen en was al aanwezig voordat de anderen arriveerden. Ze waren letterlijk de eerste bewoners, een moeder met vijf kleine kinderen.

Burgemeester Marco Out was aanwezig om iedereen persoonlijk welkom te heten. Er werden vele handen geschut en er was ruimte voor een praatje. Na afloop was het mogelijk om een bezoek te brengen aan de verblijfsunits. Het gezin uit Eritrea gaf toestemming voor een foto en interview. Na het maken van de foto kwam het jongste kindje om de hoek van de deur kijken. Met zijn grote bruine ogen wierp hij een blik op ons. In zijn hand een banaan, die hij vasthield alsof het een kostbaar bezit was. Naast mij staat Martin de Bruin van de Gemeente Assen. Wij kijken elkaar aan en denken allebei ongetwijfeld hetzelfde…

AZC Assen

Dan buigt Martin voorover en zegt: “Ik zal hem even helpen”. Het jongetje kijkt en lijkt te begrijpen wat Martin wil. Er is van weerstand geen sprake en hij wacht geduldig totdat Martin klaar is. De banaan wordt gedeeltelijk ontdaan van de schil en het kindje neemt een kleine hap. Het is een aandoenlijk gezicht die kleine vuistjes om de banaan en tegelijkertijd denk ik: “Je zou die banaan op de kleuterschool moeten eten. En lekker buiten moeten spelen met andere kinderen”. In plaats daarvan leeft hij op een paar vierkante meter, samen met zijn moeder en broertjes en zusjes, in een AZC.

In een reflex maak ik een foto. Het ‘moest’. Dit is zo’n bijzonder moment. Een moment dat ik mij nog lang zal blijven herinneren. De blik naar ons die alles zegt en eigenlijk ook zo weinig. We vullen zelf natuurlijk een groot deel in. Alleen het kindje weet wat er in hem omgaat.

Ik zie hem kijken naar mijn camera. Steeds weer. De situatie voelt voor mij wat ongemakkelijk. Het zijn mensen in een onzekere toestand. Afwachtend wat de toekomst gaat brengen. Ik wil hem wel dolgraag de foto laten zien, die ik van hem heb gemaakt. Maar iets houdt mij tegen en dat was niet alleen de taalbarrière. Zoveel vreemde mensen en dan komt een vreemde mevrouw op je af, die jij niet verstaat en die wil je iets laten zien. Ik besluit om de foto niet te laten zien en het kindje met rust te laten, zijn eigen privacy terug te geven. Hij eet de banaan verder op, diep in gedachten en met dezelfde diepe gedachten ga ik naar huis.

Eenmaal thuis blijft hij op mijn netvlies zitten. Steeds weer zie ik die bruine oogjes voor mij en denk ik aan zijn blik naar mijn camera. Na overleg met Martin de Bruin heb ik besloten om de foto te laten afdrukken en het vervolgens cadeau te geven aan het gezin. Een zwart/wit afdruk met alleen de banaan in een kleurtint. Symbool van het (nog) kleurloze leven van het gezin, met de hoop op een kleurrijke toekomst in de vorm van het geel van de banaan. Een bewust gekozen combinatie.

Vrijdagmiddag hadden wij een afspraak bij het AZC om de foto te overhandigen. Martin was, op mijn verzoek, ook wederom aanwezig. Het blijft toch een gezamenlijke herinnering en wat is er dan mooier om zo’n moment als het overhandigen van de foto óók te delen. Een van de woonbegeleiders van het COA heeft ervoor gezorgd dat moeder in de hal aanwezig was, samen met haar kinderen. Van tevoren is gevraagd of er een foto gemaakt mag worden. Moeder geeft hiervoor toestemming en knikt “Ja” op het moment dat de mobiele telefoon wordt getoond. Een foto met de telefoon is, in dit geval, voldoende. Geen grote camera, niet poseren, niet teveel nadruk leggen op het maken van een foto. Het gaat immers om het overhandigen van het geschenk en niet om de scherpte van de foto.

Foto AZC Assen

“We have a present”, hoor ik Martin zeggen, terwijl ik mijn tas opzij zet. Ik ga op mijn hurken bij moeder zitten en overhandig haar de foto, ingepakt in cadeaupapier, voorzien van vele linten. En dan merk je dat ze zoiets niet gewend is. Je ziet haar twijfelen. Ze weet er niet goed raad mee. Ik maak zelf een stukje plakband los en geef daarmee aan wat de bedoeling is. Een blik van moeder naar mij en ze doet hetzelfde. Heel voorzichtig verwijdert ze het papier. Het seintje van mij was duidelijk. Haar glimlach toen ze de foto zag is onbetaalbaar. Haar hand die mijn hand pakt, haar blik die de mijne zoekt, we glimlachen naar elkaar en beiden hebben we een goed gevoel. In haar eigen taal bedankt ze mij hartelijk, gevolgd door een “Thank You”.

Van een taalbarrière is totaal geen sprake meer. Voelen en aanvoelen is op dat moment het sleutelwoord. Het kindje van de foto staat naast mij. Hij kijkt, ik raak hem aan en wijs vervolgens naar de foto. Dit moment is zoveel mooier dan de foto laten zien op het display van mijn camera, vorige week. Ze zijn er duidelijk allemaal heel erg blij mee. Het gezin vertrekt weer naar de unit, ik kijk ze na en zie dat het kindje de foto van moeder wil pakken en de lijst zelf wil vasthouden. “Hier hebben wij goed aan gedaan”, denk ik. Zo simpel maak je dus mensen gelukkig. Het bezorgt mij koude rillingen.

We drinken nog een kopje koffie met de woonbegeleider van het COA. Ze vertelt dat moeder druk bezig is om Nederlands te leren. De kinderen gaat straks naar school. En, wat nog veel fijner is: Vader blijkt dus al een tijdje in Nederland te wonen. Moeder en de kinderen zijn nagereisd en mogen ook blijven. Het wachten is slechts op een grotere woning, omdat de huidige woning van vader niet aan alle eisen voor zo’n groot gezin voldoet. Het moet leefbaar zijn voor zeven mensen. De toekomst voor deze mensen krijgt dus opeens veel meer kleur. De foto zal ongetwijfeld een mooi plekje krijgen in hun nieuwe woning.

Al met al voor ons een bijzondere ervaring, wat begon met een persbericht over de aankomst van de eerste bewoners in het AZC en wat eindigde met een persoonlijk verhaal.

Foto’s en tekst: M. Babtist – Spiegelgrafie (Met dank aan Martin de Bruin).


2Divorce Assen


Bowlen in Assen