Enquête in Assen ‘Mag ik jullie iets vragen?’

DELEN
Enquête in Assen ‘Mag ik jullie iets vragen?’

ASSEN – Regelmatig worden mensen in Assen aangesproken door enquêtrices. Of u mee wil werken aan een onderzoek en een aantal vragen kunt beantwoorden. In sommige gevallen wordt u meegenomen naar een horecagelegenheid om een aantal dingen te proeven om uw mening te geven. Onderstaande een ingezonden stuk over het wel en wee dat enquêteren heet!

De enquêtrices van IvoMar, regelmatig zie je ze staan in de buurt van de Action, of op de hoek bij de Singelpassage. Voorbijgangers worden met een kritisch keurend oog bekeken en vervolgens wordt er iemand aangesproken met de vraag of ze willen meewerken aan een productonderzoek. Vaak loop ik er met een grote boog omheen. Het opdringerige, denigrerende, van de dames staat mij een beetje tegen. Maar afgelopen woensdag lukte mij dat ontwijken niet. Druk kletsend met een vriendin was ik ‘de klos’.

“Mag ik jullie iets vragen ? Ik ben op zoek naar een vrouw van 35 – 65 jaar, woonachtig in Assen, die regelmatig sla of een salade eet. Valt u in de doelgroep ?” Eh, ja, ik val in de doelgroep, denk ik. Dus waarom dan niet eens meewerken. Misschien kan ik mijn (voor)oordeel over deze enquêtrices bijstellen. Mijn vriendin geeft ook aan dat ze in de doelgroep valt en vaak sla eet. Samen lopen we met de dame mee naar een ruimte in een steegje bij Hotel de Jonge.

Bij de deur krijgt mijn vriendin al een bepaalde blik van: “Wil jij ook mee naar binnen, je kunt toch buiten wachten ?”. Ik zie dat gebeuren en zeg: “A., ga mij maar voor”. Eind goed, al goed, denk je dan. Maar niets is minder waar. We nemen plaats aan een tafel en ik krijg een vragenlijst voor mijn neus, met het verzoek deze in te vullen. Voor mij staat een bakje met broccoli, linzen en rozijnen, het product om te beoordelen. Van het merk HAK (waar geHAKt wordt, vallen spaanders, denk ik later). Ik neem de pen ter hand en begin met invullen, en dan zegt mijn vriendin: “Waarom krijg ik eigenlijk geen vragenlijst ?”.

Het antwoord van de enquêtrice deed mij de mond openvallen: “Kun je dat wel dan ???“ Al rap krijgt ze als reactie: “Waarom zou ik dat niet kunnen?” Goed zo, A. weert zich zelf prima. Maar op die vraag kwam natuurlijk geen antwoord van de enquêtrice. Vervolgens: “Woon je wel zelfstandig ?” … “Ben je wel verantwoordelijk voor de boodschappen?” … “Heb je wel kinderen ?” etc.

Een gênant moment. Oordelen, vooroordelen, véroordelen. Enquêtrices waarvan je verwacht dat ze sociaal zijn ingesteld, maar die reageren als een botte hond. Een onderzoeksbureau dat op de website laat weten continu bij te sturen op kwaliteit en hun enquêtrices opleiden via een zelf ontwikkeld opleidingstraject.

Respect voor andere mensen, mensen in hun waarde laten, dat zou toch één van de eerste lessen moeten zijn bij een dergelijke baan. Wil je alleen hoger opgeleiden de test laten doen, dan kun je beter op het universiteitsterrein gaan staan. En wie zijn zíj überhaupt om aan de hand van het uiterlijk en een gesprek van hooguit twee minuten, een oordeel te vellen ? Wie zijn zíj om iemand zo denigrerend te behandelen? Want de opmerking of zij dat wel zou kunnen (en hoe ze woonde) was nml. niet het enige kwetsende. A. pakt het bakje eens op, om te kijken hoe de verpakking eruit ziet. Daar werd nml. ook een vraag over gesteld. En meteen kwam de dame in kwestie met: ”Niet openen”. Alsof er een kind in de supermarkt iets probeert te pakken.

Schaamteloos gaat ze vervolgens achter A. staan en probeert bijna met handen en voeten de vragen uit te leggen. In Jip en Janneke taal. En tot wel vier keer toe wordt gezegd: “Geen kruisje zetten, het hokje zwart maken”. Als een klein kind behandeld.

En ik, ik heb de neiging om een streep door mijn vragenlijst te zetten. Steeds maar weer tot tien tellen. Maar A. weert zich prima. Ik vertrouw op haar eigen kracht en grijp niet in, maar ook mede omdat ik overrompeld ben. Dit geloof je gewoon niet.

We krijgen een bakje salade mee naar huis en een nieuwe vragenlijst om na het proeven thuis in te vullen en vrijdag weer in te leveren. ‘s Avonds heb ik de neiging om het formulier te verscheuren. Zo raakt het gebeuren mij. Pas later besef je, je wat er allemaal is gebeurd. Maar ja, dan strijk je over je hart en vult het formulier toch in. Het is gebeurd en nu gewoon verder.

Helaas had ik per abuis de envelop al in de afvalbak gegooid. Hij lag echter nog boven in de emmer, met alleen een senseopad op de hoek van de envelop. Een bruine vlek, maar enfin, de vragen waren nog te lezen. E.e.a. ingevuld, A. gebeld en haar lijst ook opgehaald. Ik zou beide lijsten vrijdags naar het kantoortje van de enquêtrices brengen.

Vol goede moed klop ik aan de deur en dezelfde mevrouw van woensdag doet open en ik leg haar uit dat ik per ongeluk de envelop had weggegooid en dat er een koffiepad op heeft gelegen, vandaar de bruine vlek. “Oh, dus die vragenlijst met de vlek is van jou ? Ik had eerder van haar verwacht”…. Hoe is het mogelijk!

Verbouwereerd verlaat ik het pand … mensen belachelijk maken waar ze zelf bij zijn, maar twee dagen later ook nog eens achter hun rug om een opmerking maken.

Respectloos ! Mijn (voor)oordeel over de enquêtrices is niet bijgesteld, zoals ik had gehoopt. Het (voor)oordeel is een oordeel geworden. En de salade … die smaakte niet. Maar dat kan ook te maken hebben met het voorval.

U moet de g r o e ( n ) t e n van HAK hebben…..maar van mij krijgt deze enquêtrice geen groet meer.