Geef Darlington en Prosper hun leven terug!

DELEN
782 weken later '15 jaar Assenaar'

ASSEN – Stempelen. Het lijkt zo’n normaal Nederlands werkwoord, zonder een zware betekenis. We hebben allemaal weleens een stempel moeten halen, een wandel- of fietsvierdaagse of een stempel om vrij naar binnen/buiten te kunnen lopen bij een evenement. Stempelen, niets bijzonders, zou je denken. Bovendien is het vaak gekoppeld aan een leuke activiteit.

Echter, in Assen wonen twee broers die al 15 jaar lang verplicht een stempel moeten halen bij de Vreemdelingenpolitie. Iedere dinsdag weer opnieuw.

Darlington en Prosper Isaacs, in 2001 gevlucht voor de burgeroorlog in Sierra Leone, maar ze hebben nog steeds geen verblijfsvergunning. Ze leven van week tot week. Daar waar andere mensen toekomstplannen maken, kunnen zij nog geen week verder kijken.

Iedere week is er de dreiging van uitzetting

Darlington was 14 jaar en Prosper nog maar 11 jaar toen ze in Nederland arriveerden. Kinderen in een vreemd land, zonder ouders. Moeder vermoord, vader is ook uit beeld. Helemaal alleen, ze hebben alleen elkaar. Ze volgen, ondanks de traumatische ervaringen, onderwijs, gaan later studeren en ronden ook dát succesvol af. De kinderen worden volwassen mannen van 26 en 29 jaar.

De logische vervolgstap zou een baan zijn, een gezin, een toekomst. Alleen hebben ze na al die jaren nog steeds geen toestemming om te blijven. Een verblijfsvergunning is nog steeds niet toegekend. Dus niet mogen werken, niet mogen reizen en daardoor ontzettend beperkt in hun dagelijkse leven.

Als je tenminste nog van leven kunt spreken, want als je de verhalen hoort is het grotendeels óverleven met altijd de ángst om uitgezet te worden. Uitzetting naar een vreemd land, want de broers voelen zich Nederlander na al die jaren.

Sinds een week of acht worden Darlington en Prosper bij het stempelen gesteund door vele mensen, naast de actiegroep die, al tijden, op vele fronten bezig is voor de broers. Iedere dinsdagochtend komt er een grote groep mensen samen bij het politiebureau aan de Balkengracht in Assen.

Onder deze sympathisanten bevindt zich o.a. Luc Rengers, die één voor één met de broers naar binnen gaat om de stempel te halen, terwijl er ook een kans is dat ze vastgezet worden.

Ondertussen is er ook een handtekeningenactie opgestart met als doel deze handtekeningen aan te bieden aan kamerleden en de staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, Klaas Dijkhoff.

Afgelopen dinsdag was het zo ver. Men kwam eerst samen bij het politiebureau voor het verplichte stempelen, om vervolgens de reis naar Den Haag te ondernemen. Nog even schiet door je hoofd: “Als ze maar niet nú vastgezet worden …. “.

Voor vertrek bedankt Prosper alle aanwezigen met de woorden: “Jullie geven ons ons leven terug en dat is heel wat”. Verder laat hij weten dat ze niet meer alleen op hun eigen benen staan, maar gedragen worden door de gezamenlijke benen van iedereen. Ze voelen zich sterker worden.

Het gezelschap van ongeveer 40 personen vertrekt rond 8:45 uur richting Den Haag en arriveert iets voor 12:00 uur op het Malieveld. Vervolgens trekt de stoet lopend, gewapend met bordjes en ballonnen, richting de kamerleden waar ze om 13:00 uur verwacht worden.

Linda Voortman (Groenlinks) , Agnes Mulder (CDA), Joël Voordewind (Christen Unie), Sharon Gesthuizen (SP) en Attje Kuiken (PvdA) komen naar buiten om het verhaal over de broers aan te horen.

Kiza Magendane, een vriend van de broers, neemt als eerste het woord en zegt onder andere: “Kijk alsjeblieft naar die 13.000 mensen in Assen die hebben gezegd: Deze jongens willen wij in de gemeenschap behouden.  Kijk alsjeblieft naar de mensen die zeggen: Wees eens een beetje humaan, niet vanuit medelijden maar vanuit medeleven.

Dat is een boodschap die ik wil mededelen vanuit mijzelf als nieuwkomer, die zijn weg heeft gevonden in Nederland en een veilig dak boven zijn hoofd heeft. Het enige verschil is dat ik wel een digiD nummer heb en deze twee broers niet. En ik denk dat je in politiek zit om het verschil te maken en kijk alsjeblieft naar deze situatie”.

Ralph du Long van de actiegroep wil daar nog een paar dingen over uitleggen: “Waarom is het nog steeds niet zo dat ze een status hebben en kunnen blijven: Eén van de dingen waar aan werd getwijfeld is, of ze wel uit Sierra Leone kwamen. Die twijfel, dat gaat om een juridische twijfel, dat gaat om de vraag van nationaliteit. Als u nou om u heen kijkt dan ziet u dat er iets heel anders is gebeurd.  En dat het inmiddels absoluut niet meer gaat, wat ons betreft, om juridische zaken. Het gaat om identiteit en de identiteit van deze twee is Assens, Drents en is Nederlands”.

Vervolgens worden de handtekeningen overhandigd met de brief die inmiddels naar de staatssecretaris is gestuurd.

De kamerleden laten nog weten dat het pleidooi sterker wordt als ook lokale bestuurders, burgemeester en wethouders, deze actie steunen. Hartverscheurend is de oproep van Darlington richting de kamerleden:

“Ik ben heel blij om voor jullie te mogen staan. Ik ben blij om iedereen te zien. Het is bijzonder om een gezicht achter een groot dossier of documenten of nummers te zien. Dat vind ik belangrijk. Op een gegeven moment hebben wij echt een stem gekregen en dit is onze stem.

Alsjeblieft, kijk niet steeds naar de documenten, kijk naar de mensen. Wij gaan hier kapot aan, wij gaan hier stuk aan, wij hebben jullie hulp nodig. Wij zijn ontzettend blij, de afgelopen zes maanden, we zijn veel sterker geworden door de regionale en lokale steun.  En dat is, ik kan het niet in woorden zeggen, en daarom staan wij hier en daarom heb ik zoveel kracht om voor jullie te staan. Wij  willen verder met ons leven en willen ons leven  hier in Nederland opbouwen, wij zijn Nederlanders en wij voelen ons ook Nederlanders. Wij hebben alleen maar de kans nodig, wij zijn afgestudeerd en wij willen gewoon ons leven beginnen en die kans vragen wij aan jullie.  Alsjeblieft help ons, het gaat echt om ons leven, alsjeblieft, schenk even aandacht hier aan en help ons een leven te mogen opbouwen. Het is geen leven dat wij nog langer kunnen volhouden. Het is geen vijf dagen, maar 15 jaar.  Het heeft ons bijna helemaal kapot gemaakt, totdat wij deze mensen in ons leven kregen en die ons een stem hebben gegeven en daarom staan wij hier nu zo sterk. Zoek alsjeblieft een oplossing voor ons”. Diverse aanwezigen moeten slikken en vegen een traan weg. Het verhaal van Darlington raakt, tot in het diepste van de ziel.

De kamerleden laten o.a. als  reactie weten:  “Het is heel zuur om te horen  dat jullie te laat zijn voor generaal pardon en net te oud voor kinderpardon. En dat laat zien dat er geen sluitende aanpak is”. Ze trekken het zich zeer aan en kijken wat ze kunnen doen.

Na het gesprek met de kamerleden vertrekt de groep vervolgens naar de IND waar hoofddirecteur, Rob van Lint, namens de staatssecretaris, tijd heeft gemaakt voor een gesprek en om de handtekeningen in ontvangst te nemen.

Ralph du Long laat weten dat er al vrij snel een discussie ontstond over de achtergrond van de broers. Ze kwamen hier als 11- en 14-jarigen en de vraag ontstond of ze wel uit Sierra Leone afkomstig zijn. Dat is één van de dingen die echt al heel lang speelt.

Natuurlijk moet alles gedaan worden wat een rechtstaat vraagt om te doen. Daar is geen twijfel over mogelijk. Maar als twee mensen al 15 jaar lang deel zijn geworden van je gemeenschap, in dit geval Assen, en ze moeten blijven leven in iets wat geen leven is (niet terug naar Sierra Leone, maar ook niet verder in deze maatschappij), dan moet je het de broers, op humanitaire gronden, gúnnen om hier te blijven. Met dit pleidooi probeert Ralph aan Rob van Lint duidelijk te maken wat ze vragen. Bovendien benadrukken ze nogmaals dat de ambassade in Brussel wel degelijk een geboorteakte heeft afgegeven, die goedgekeurd is. Het is echter niet mogelijk om een gewoon paspoort aan te vragen omdat ze hiervoor terug zullen moeten naar Sierra Leone.

Tenslotte vertrekt een deel van de groep naar Paleis Noordeinde om de Koning te vragen om zijn macht (welke macht dat ook is) in te zetten. Een aantal weken geleden is er een brief aan de Koning gestuurd met dit verzoek. Men heeft wel antwoord gekregen , maar het was niet helemaal duidelijk wat ze daar verder mee moesten. Daarom staat de groep nog even stil bij het paleis om symbolisch de ruim 13.000 handtekeningen te overhandigen en de koning te vragen om zich ook in te zetten voor deze twee Assenaren.

Darlington vraagt de Koning, via de speaker (en hij hoopt dat de Koning hem op een of andere manier hoort) of hij aandacht wil schenken aan hun situatie en wil bemiddelen. “Alsjeblieft en help ons om toch een leven in Nederland op te bouwen en uit deze onzekerheid weg te gaan”.

Vervolgens worden de handtekeningen door het hek gegooid met de woorden: “Voor de Koning !”.

De broers willen uit deze ellendige situatie komen. Ze willen hier heel graag als Nederlanders wonen en het normale leven oppakken.

Iedere week stempelen valt niet onder het normale leven van twee heren van 26 en 29 jaar. Zulke heren horen een toekomst op te bouwen, een baan en een gezin, zoals ieder ander op hun leeftijd.

Prosper en Darlington zijn iedereen ontzettend dankbaar voor alle steun en dat bleek wel uit hun woorden ‘s ochtends: “Jullie geven ons ons leven terug”.

Laten we hopen dat de IND de heren hun leven ook terug geeft in de vorm van een verblijfsvergunning. Niet meer stempelen, geen angst, geen zorgen, maar een rustig en stabiel leven zoals ieder mens verdient!

Tekst en foto: M. Babtist


2Divorce Assen


Bowlen in Assen