Na vijftien jaar nog steeds beperkte vrijheid voor broers Isaacs

DELEN
Na vijftien jaar nog steeds beperkte vrijheid voor broers Isaacs

ASSEN – Darlington en Prosper Isaacs. Ze wonen al vijftien jaar lang in Nederland. Reden voor een feestje ? Nóg niet, want de verblijfsvergunning is nog steeds niet toegekend … Toch werd deze ‘mijlpaal’ gistermiddag gevierd middels een receptie in de PopUp-winkel van ds. Bert Altena.

Het geeft namelijk aan hoe schrijnend de situatie is. Na vijftien jaar is er nog steeds onzekerheid. We ‘vieren’ dat ze hier al vijftien jaar zijn en spreken de wens uit dat er nog vele jaren mogen volgen. Cadeautip: Een hart met een wens. Om de jongens een hart onder de riem te steken, om aan te geven dat de bevolking de jongens in hun hart heeft gesloten. Aan deze uitnodiging gaven vele mensen gehoor. De PopUp-winkel Mooi Verhaal was afgeladen vol. Een hevig geëmotioneerde Luc Rengers sprak de aanwezigen toe en begon zijn verhaal door een voorbeeld te noemen. Hij legt uit, dat men na het begaan van een misdrijf, met een gevangenisstraf van 23 jaar, na 15 jaar weer vrij is.

Luc vertelt verder: “En die vrijheid na de gevangenisstraf, die is dan onbeperkt. Dan ga je je gang weer. De vrijheid die hier ontbreekt bij de jongens – op 11 en 14-jarige leeftijd hier binnen gekomen – die vrijheid is een hele andere vrijheid. Want die vrijheid … ze lopen wel rond, maar zo beperkt. Je kunt de grens niet over, je kunt niet aan het werk, het mag niet, ook al wil je het graag.

We zitten hier in het voormalige postkantoor … maar als je een pakje wilt bestellen … de jongens kunnen dat niet, want die kunnen zich niet legitimeren om een pakje op te halen. Al die beperkingen, daar staan wij niet bij stil. Dus als je iets wilt kopen via internet, dan doe je dat onder een andere naam en iemand anders haalt dat dan voor je op, want zelf mag dat niet. Die beperking, die werkt zo door en als je dat bij jezelf zo af rekent …. gaat dat maar eens een maand ofzo doen, dat je een heleboel dingen niet mag. Een rijbewijs bv, geen autorijden, hè ? Al die dingen hè, als je dat voor jezelf nu eens gaat doen en dat doe je een maand lang … hoe beperkt dat voor jezelf is. Nou, ga d’r maar aan staan als je dat als kind van 11 en 14 tot aan je 26e (volgende week 27) en je 29e moet doen. Waar ligt dan het einde, want ja … we zijn dus nu het 16e jaar in gegaan.

En als je dan de mensen hoort die op de achtergrond hun werk proberen te doen om de jongens hier te houden, en dan doel ik op de burgemeester, met zijn stille diplomatie. Ja … we kunnen niets zeggen daarover, want we weten het gewoon niet wat hij bereikt. Maar hij is wel min of meer enthousiast als het gaat over de goede afloop. Wij staan op dit moment nog steeds met lege handen. Weliswaar hebben we een W2-document. En dat W2-document geeft aan dat je hier rechtmatig mag verblijven en wie je bent en waar je vandaan komt en meer niet. En op 1 januari is dat document alweer verlopen. Want zo gaat dat. De IND is de werkverschaffing van de IND. Want steeds maar weer wordt er iets bedacht van “dit is niet in orde, dus regel dat”. En dan regel je dat en dan wordt er weer iets anders bedacht. En zo blijft de IND gewoon staan voor hun eigen werk en iedereen die daar werkt is gewoon zeker van zijn toekomst, want het blijft maar doorgaan.

Wij gaan ook door en wij blijven ook doorgaan. Iedere dinsdagochtend zijn wij bij het politiebureau, ook bij de vreemdelingendienst, dan wordt er gestempeld en we gaan er gewoon mee door, totdat ……………. (en dan schiet Luc vol en zwijgt even) …. En in januari is er weer een feestje. Dan hebben we een bewijs, een verblijfsvergunning misschien wel. En als het er niet is, dan hebben wij een soortgelijk feestje als nu. Want dan ben ik tien jaar bezig met de jongens. Nou ja, is dat ook om te vieren ? Ik denk dat gewoon de aanwezigheid van jullie hier, dat vind ik fantastisch. Ga met de jongens op de foto. Publiceer het ook op Facebook. Echt, maak het bekend. Vijftien jaar in Nederland en … ja …. we moeten er gewoon voor gaan. Mensen. bedankt voor jullie inzet. Straks dan gaan de bitterkoekjes rond. Proef het zoet van de bitterkoekjes. De bitterballen waren te duur, tja, het is niet anders. Bedankt !”

En zo sloot Luc zijn speech af en viel er eventjes een stilte vanwege zijn emotionele woorden. Aan zijn woorden valt weinig toe te voegen …

Er werden bitterkoekjes geserveerd, bittere koekjes. Wel zoet, maar de naam suggereert iets anders. Bittere tijden voor de jongens. Laat het zoet de overhand krijgen in de vorm van een positieve beslissing van de IND. Dat de jongens door de bevolking in hun hart zijn gesloten werd vanmiddag meer dan eens duidelijk. Vele foto’s werden er gemaakt in een speciaal gecreëerd hoekje in de PopUp-winkel. Bekenden, maar ook mensen die toevallig voorbij kwamen en de jongens niet kenden. Of mensen die via de media op de hoogte waren van deze receptie en hun steun kwamen betuigen. De broers kregen een bloemstuk in de vorm van een hart, een papieren hart met een wens, een doosje vol geluk (een spreuk voor iedere dag) etc.

Zoals iemand zei: “Ik feliciteer jullie nu niet, maar hoop jullie binnenkort te feliciteren met jullie verblijfsvergunning”. Het leek op een feestje, maar dan niet zoals een feestje zou moeten zijn. De twee ‘hoofdrolspelers’ liepen af en toe met een bedenkelijke blik rond. Je zag de wanhoop in hun gezichten. Het sloopt, hoe positief ze ook zijn. Maar dit is niet menselijk, niet vol te houden. Ze horen te leven in plaats van te óverleven. Ze wandelen van dinsdag naar dinsdag, het wekelijkse stempelmoment.

De middag werd omlijst door muziek van de Heeren Oud-Zuid. Zij brachten een speciaal geschreven nummer, met teksten als “De angst voor de dag van morgen, de angst voor de klop op de deur”. Andere gasten waren Melvin Bonnet, Egbert Hovenkamp II met een gedicht en RoosAssen Multicultikoor. Uiteraard werd het bekende strijdlied van Jannie de Vries gezongen.

Het is bijna 2017, een nieuw jaar … een (nieuw) begin voor Darlington en Prosper ? … eindelijk een start van hun leven ? Aan de hoeveelheid mensen en wensen te zien zijn ze in ieder geval meer dan welkom in Assen. Nu de IND nog met hun handtekening ……

Tekst en foto’s: M. Babtist