Stille Tocht en kranslegging oorlogsmonument Stadsbroek

DELEN
Stille Tocht en kranslegging oorlogsmonument Stadsbroek

ASSEN – De stoet komt er aan, indrukwekkend hoeveel mensen meelopen….en hoeveel mensen er langs de kant staan te kijken. Het is 20.00 uur, stilte, iedereen zwijgt, zelfs de kleinste kinderen houden netjes hun mond. Je kunt de bekende speld horen vallen. Iedereen denkt na over de gebeurtenissen van toen. Een ieder beleeft het op zijn manier. Alleen de vogeltjes zingen, want ja, zij hebben hun vrijheid nu eenmaal.

kranslegingIk moet denken aan meneer vanmorgen, toen ik vertelde dat het 4 mei is: “Ach ja, ik was nog maar een knaapje en had Joodse vrienden. Iedere dag werden er weer mensen uit de buurt opgepakt. En iedere dag was het afwachten of mijn vriendje er wel was om te spelen. Steeds meer vrienden verdwenen uit de buurt. Ik keek uit op het station en zag de wagons klaarstaan en vertrekken. Later hoorde ik dat mijn vader het vlees moest leveren in Westerbork. Het galgenmaal, denk ik nu, want niemand zag je terug … ” en zo vertelde meneer verder. Hele verhalen over toen. Het heden is hij vergeten, het verleden staat nog op zijn netvlies, tot in details.

Er werd vanavond, op het monument, niet alleen een roos gelegd, maar ook een steen … en dat deed mij denken aan onderstaande songtekst:

Bram Vermeulen – De Steen

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier, hou je niet tegen
het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld, door sneeuw en regen,
neemt de rivier m’n kiezel met zich mee.
Om hem, dan glad, en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik heb een steen verlegd,
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.

Ik hoop dat wij ons allemaal beseffen wat er destijds is gebeurd en dat dit nooit meer mág gebeuren.

Tekst en foto’s © M. Babtist – Spiegelgrafie