“We kunnen niet dankbaar genoeg zijn”

DELEN

Assen – Groot feest zaterdagmiddag in PopUp-winkel Mooi Verhaal, waar vele mensen aanwezig waren om te vieren dat Darlington en Prosper Isaacs in Nederland mogen blijven. Na een lange strijd van vijftien jaar kwam afgelopen maandag eindelijk het verlossende bericht dat de verblijfsvergunning is toegekend.

“Zet de champagne maar koud, we komen er aan”. Met die mededeling belde Luc Rengers maandagavond naar de familie Altena. Eerder die dag had hij Tweede Kamerlid Attje Kuiken aan de telefoon met de fantastische boodschap: “Het is rond !”. De regiegroep werd benaderd en de strategie werd bepaald hoe men bekend zou maken dat er een positief bericht is. Men heeft uiteindelijk eerst gezocht naar de bevestiging. “We wilden de bevestiging hebben dat het echt zo is”, aldus Luc. “En omdat het Sinterklaasdag was, gingen de ambtenaren van de IND iets eerder naar huis. Daarom konden we maar moeilijk de mensen bereiken die wij móesten bereiken. Uiteindelijk was het zo dat tegen een uur of half acht ’s avonds via burgemeester Marco Out het bericht binnen kwam van de directeur van de IND dat het inderdaad rond was. Dat moment hebben we weer kortgesloten naar Bert en Annette”.

De volgende dag was het weer stempeltijd. Er werd een mailtje rondgestuurd naar de mensen die gebruikelijk op de dinsdagochtend aanwezig waren. In de mail stond de mededeling dat het stempelen op het gemeentehuis zou plaatsvinden. Darlington en Prosper zijn zelf wel naar het politiebureau geweest om gedag te zeggen. “Er werd zelfs nog gestempeld en het bijzondere was Er werd geen datum toegevoegd. Dus dat was de laatste keer”. De uiteindelijke bevestiging op papier kwam pas donderdag, doordat het bericht werd verzonden naar een advocaat waar men een jaar eerder al afscheid van had genomen. Die informatie was blijkbaar nog niet verwerkt bij de IND. Daarna kon er een afspraak worden gemaakt met de IND in Zwolle om het verblijfsdocument, het pasje, op te halen. Dat is vrijdag gebeurd.

De broers laten in een dankwoord weten dat ze heel veel mensen hebben leren kennen. Prosper: “Dat doet mij heel veel. Ik hoop dat ik jullie tegenkom op straat, in de trein. Net zoals gewone familie elkaar blijven omhelsen. Ik wil jullie hartelijk bedanken. Ik zie al jullie gezichten. Ik ken jullie allemaal bijna. Er is geen onbekende te vinden hier. Wij kunnen eindelijk een toekomst opbouwen, dankzij jullie allemaal die ons hebben gesteund. Dank jullie wel !”
Darlington wil nog iets toevoegen: “Ik blijf het zeggen, jullie hebben eigenlijk ons leven gered. Voor sommige mensen is het misschien alleen een verblijfsdocument. Als jullie onze situatie hebben gevolgd: Hier in Nederland betekent dat een leven voor mensen. We voelden ons eigenlijk gevangen. We stonden eigenlijk op de rand. Ik ben heel blij dat ik in Assen ben opgegroeid. Ik heb de vorige keer gezegd Dit is Assen !. Het is een soort spreekwoord voor mij, het laat eigenlijk zien welke geest de Assenaren hebben. Dat hebben we in woorden en daden gezien. We voelen ons thuis. We kunnen niet dankbaar genoeg zijn. Blijf dat alsjeblieft onthouden. Jullie hebben ons leven gered. Hartelijk dank !“.

De middag werd geopend door Bert Altena, die Luc Rengers De grote man van de actie noemt. Luc heeft zich tien jaar lang ingezet voor de broers. “Ik ben zeer blij dat jij hier ook bent”, laat Bert Altena weten. Vasthoudend, krachtig, gevoelig, ontzettend betrókken, woorden die passen bij Luc Rengers, de man van de missie. Ook voor hem is er nu rust. De spanning is van zijn gezicht verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een enorme glimlach.

Tijdens de actieperiode stond er wekelijks een banner bij het politiebureau met de tekst: “Laat Darlington en Prosper blijven. Al vijftien jaar in onzekerheid”. Bert Altena: “Gisteravond hebben wij daarop zitten krassen”. Er staat nu de tekst: “Darlington en Prosper blijven“. Het woord “onzekerheid” is gewijzigd in “zekerheid“. “De banner heeft een ander uiterlijk gekregen en ons leek het leuk om ieder van jullie de gelegenheid te geven om je naam, als een soort receptieboek, op deze banner te plaatsen. Dan blijft het een zichtbaar teken van de actie die wij met elkaar gevoerd hebben en ook van het resultaat dat wij met elkaar hebben bereikt”.

Darlington en Prosper werden overladen met felicitaties en cadeautjes van de aanwezige mensen. Namens de winkeliers in de binnenstad werd een mooie mand met waardebonnen aangeboden met o.a. attenties van Café 1809 Lodewijk Napoleon, Bodega Manolitos, Warenhuis Vanderveen, VVV Assen, Drents Museum. Alex Aalders Bloemisten schonk twee prachtige boeketten voor de broers.
De felicitaties kwamen niet alleen uit Assen. De heer Jongsma kwam helemaal uit Leiden om de broers te feliciteren. Online volgde hij de situatie van de broers en in september was hij ook aanwezig in Den Haag, tijdens het aanbieden van de handtekeningen. “Ik had ze beloofd, als jullie een verblijfsvergunning hebben, kom ik naar Assen. Dus ik ben er”.

De vrijheid overvalt de broers. Prosper laat weten dat hij heel graag een keer op vakantie zou willen. “Gewoon in Europa, dat zou wel leuk zijn”. Yvonne Morselt laten weten: “Zullen we beginnen in Duitsland ? We kunnen maandag direct met jou de grens over. We doen in Bunde boodschappen”. Lachend zegt Prosper: “Ik moet met mijn broer overleggen, we willen ook samen dingen doen. Hij begint 1 februari met werken, dus we hebben 1 maand om iets samen te doen. Als hij nu gaat werken, zie ik hem nooit meer, denk ik. Hij heeft nu zijn eigen leven. Ik wil ook werk gaan zoeken. Afgelopen maandag dronk ik voor het eerst champagne. Ik lust geen alcohol, ik drink geen bier, geen wijn. Ik vond het toch wel lekker, maar misschien kwam dát door de blijdschap”. En zo waren er vele ontspannen gesprekken zaterdagmiddag. Een heel contrast met de ‘receptie’ van drie weken geleden toen er nog geen duidelijkheid was.

De broers zijn in feeststemming en de aanwezigen vieren met de broers mee. Iedereen is opgelucht en uitgelaten. De Heeren Oud-Zuid speelden sfeervolle muziek op de achtergrond. “Je gaat er zelf bijna van zweven”, zei één van de aanwezigen, “Wat een ontspannen sfeer”.

De broers kunnen niet dankbaar genoeg zijn. Welkom in Nederland en zeer zeker welkom in Assen.

Tekst en foto’s: M. Babtist